Την εποχή της επιβολής της μνημονιακής στρατηγικής στην Ελλάδα, όταν το ακαθόριστο, χωρίς σαφείς πολιτικούς σκοπούς, χωρίς πρωτοπόρα ηγεσία και χωρίς σαφή ιδεολογικοπολιτικά χαρακτηριστικά, κίνημα των «αγανακτισμένων» είχε βγει στις πλατείες και τους δρόμους, ένας από τους τηλεαστέρες παρουσιαστές ειδήσεων, που ακόμη παρακολουθούν οι τηλεθεατές στις οθόνες τους, είχε πει το εξής συγκλονιστικό σε ζωντανό τηλεοπτικό χρόνο και με τις κάμερες να είναι στημένες στη Μεγάλη Βρετάνια: «Το πιο σημαντικό είναι ότι το κίνημα των αγανακτισμένων δεν έχει ιδεολογία». Φυσικά, αντιμετώπιζε την ανυπαρξία ιδεολογικού και πολιτικού υπόβαθρου ως θετικό στοιχείο της ετερόκλητης μάζας την οποία ένωσε συγκυριακά ο κρίκος της «διαμαρτυρίας». Διότι όταν ένα κίνημα δεν έχει ιδεολογία και αντικειμενικό πολιτικό σκοπό, είναι ανενόχλητο για το κατεστημένο και λειτουργεί τελικά ως εργαλείο εκτόνωσης που, εν προκειμένω, είχε ξεσπάσει αποκλειστικά σε βάρος του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος, χωρίς να αναλύει βαθύτερα τις αιτίες της κρίσης, ούτε να επεξεργάζεται βαθιά τα αίτια της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία…

 

http://www.periodista.gr/editorial/article/22104/an-paraititheite-deite-poioi-erchontai

Advertisements